25 mai 2017

Pokochałam wroga - Mirosława Kareta

Zakazana miłość Polki i Niemca w okupowanym Krakowie.

Zabierając sie za pierwszą część sagi rodu Patrycych, nie oczekiwałam arcydzieła, mimo że opinie na jej temat byly raczej zachęcające. Miałam ochotę na ciekawą fabułę i nieskomplikowaną narrację i ta rodzinna opowieść z historyczno-sensacyjnym wątkiem całkowicie spełniła moje oczekiwania.

Gdy po śmierci swojej matki Maksymilian Petrycy przypadkiem trafia na ślad rodzinnej tajemnicy, nie waha się zbyt długo by udać się do Monachium w poszykiwaniu prawdy. Przeplatając jego monachijskie perypetie ze spisanymi wspomnieniami matki Maksymiliana, autorka zabiera nas w podróż do współczesnych Niemiec niedługo po upadku berlińskiego muru i do okupowanego Krakowa. Dość przyjemnie mi się czytało te rodzinne dzieje na tle mniej lub bardziej znanej historii z lat ostatniej wojny i tej nowszej, którą przeżyłam jako nastolatka. Muszę przyznać,  że o Bractwie Bialej Rózy chyba nigdy wcześniej nie słyszałam, chyba że fakt ten zdążył ulecieć z mojej pamięci,  a o realiach postkomunistycznej Polski czytalam z dużą nostalgią.

Styl mnie może nie porwał, ale też i nie zraził i tę całkiem przyzwoicie napisaną historyczno-obyczajową powieść czytało mi się na tyle dobrze, że być moze skuszę się na nastepną część tej krakowsko-monachijskiej sagi.

Wydawnictwo WAM - 2016 - 436 stron

✮✮✮✰✰



21 mai 2017

Par amour - Valérie Tong Cuong

Quand on lit beaucoup d'avis positifs sur un roman, on a envie de  partager l'enthousiasme qu'il suscite mais les attentes sont forcément plus grandes. En commençant "Par amour" je me suis bien évidemment posé la question si je l'aimerai autant que les autres lecteurs mais cette crainte d'être déçue s'est vite estompée. Valérie Tong Cuong a su me captiver et me toucher dès les premières pages de cette passionnante histoire. 

En donnant la voix à tous les membres d'une famille havraise, elle nous plonge au cœur de leur drame qui se joue sur quelques années pendant l'occupation allemande après la défaite de 1940. Ce roman ne m'a pas seulement émue, il m'a permis de mieux connaître ce pan de l'histoire dont j'ignorais certains faits et j'apprécie tout le travail documentaire que l'auteure a accompli auparavant. J'aime beaucoup quand les destins des anonymes s'imbriquent dans la grande Histoire et "Par amour" est de ce point de vue très réussi. 

Un superbe roman sur l'amour, moteur de nos actes et des choix que nous faisons face aux écueils de la vie. Une histoire émouvante sur la solidité des liens familiaux, le courage, la force du caractère, la générosité et le doute. Porté par la belle écriture de Valérie Tong Cuong que j'avais déjà affectionnée dans "L'atelier des miracles", ce livre se lit d'une traite et je vous le recommande chaleureusement. 

JC Lattès - 2017 - 416 pages
✮✮✮✮✮



19 mai 2017

Watertown - Jean-Claude Götting

Quand j'ai aperçu cette bande dessinée dans le rayon "nouveautés" de ma médiathèque, je l'ai embarquée aussitôt. J'aime bien les polars en BD et pour celle-ci je me suis laissée tenter par les avis de quelques blogueurs.

Philippe Whiting est un employé des assurances sans histoire. A l'occasion d'une visite chez son frère dans une ville voisine, il tombe par hasard sur une femme qui ressemble étrangement à la vendeuse de la boulangerie où il achetait régulièrement ses gâteaux. Celle-ci a disparu deux ans auparavant, le lendemain de la mort accidentelle du propriétaire de la boutique. La femme nie être la personne qu'il a cru reconnaître. Cela lui semble étrange et il commence à faire des recherches en y consacrant tout son temps et toute son énergie.

J'ai adoré cette enquête parsemée de coïncidences et de disparitions que notre détective en herbe découvre au fur et à mesure. Même si je ne suis pas très fan des dessins aux contours bruts dans les tons jaune gris, je trouve qu'ils connotent parfaitement le récit, très prenant et dont le dénouement m'a vraiment surprise.

Casterman - 2016 - 96 pages
✮✮✮✮✮



14 mai 2017

Dans la forêt - Jean Hegland

Il aura suffi que "Dans la forêt" soit comparé à "Station Eleven", le roman qui m'a bouleversée en ce début d'année, pour que je me décide à l'acheter et à le lire aussitôt. Il m'a touchée autant si ce n'est pas plus et c'est avec un grand regret que j'ai quitté Eva et Nell en tournant la dernière page de ce magnifique roman.

Les deux sœurs essaient de survivre au milieu d'une forêt quand la civilisation s'écroule. Leur maison isolée devient leur refuge dans un monde où règne le chaos. Le récit de Nell qui raconte leur histoire au présent tout en revenant sur le passé est tellement captivant qu'il m'était difficile de m'arracher de cette lecture. Grâce à un scénario peu banal et tout à fait plausible, l'auteure a réussi à m'impressionner en parlant de l'amour qui lie les deux sœurs. Un amour presque viscéral, plus fort que tout. Mais il y est question également d'une grande solitude, d'une capacité à survivre dans des situations extrêmes et d'une passion qui aide à s'accrocher à la vie. Le monde que Jean Hegland décrit est si réaliste qu'il m'a parfois donné la chair de poule. Quant à l'écriture, je la trouve d'une justesse et d'une élégance remarquables.

C'est un roman qui est à la fois sombre et lumineux où la brutalité et la rudesse côtoient étroitement la délicatesse et l'harmonie. Un roman sublime que je garderai précieusement avec moi pour y revenir. Un énorme coup de cœur.

Gallmeister - 2017 - traduit par Josette Chicheportiche - 304 pages

11 mai 2017

Szum - Magdalena Tulli

Książka trafiła do mnie przypadkiem w ramach koleżeńskiej wymiany. O autorce oczywiście wcześniej już słyszałam ale nie miałam do tej pory okazji przeczytać żadnej jej powieści. 

"Szum" mnie nie zachwycił ani nie poruszył choć temat wydawać by się mogło budzący emocje. W tej autobiograficznej powieści autorka powraca do niezbyt łatwego dzieciństwa naznaczonego samotnością i niezrozumieniem. W rodzinie z tragiczną obozową przeszłością, o której matka woli milczeć, z mało obecnym ojcem, mającą  zawsze rację ciotką i stawianym za wzorzec kuzynem, ciężko jest się jej odnaleźćZapewne szczere osobiste przeżycia przekazane są bez upiększania i bezimiennie. Trudno mi było się choć trochę utożsamić z główną bohaterką czy wykrzesać do niej odrobinę sympatii, tym bardziej że, by zaistnieć i zwrócić na siebie uwagę w szkole i w domu, często ucieka do agresji i matka nierzadko jest wzywana do szkoły, która nie toleruje żadnych wybryków.

Książkę  odebrałam jako swojego rodzaju terapię  będącą rozliczeniem się  pisarki z rodziną i z przeszłością, z którą do tej pory się zmaga i tego rodzaju autofikcja coraz mniej mnie zachwyca. Mimo że te przelane na papier nierzadko bolesne wspomnienia nie wzruszyły mnie tak jak się tego spodziewałam, kiedyś jeszcze powrócę do twórczości Magdaleny Tulli bo jej język i styl, będące jak dla mnie największym atutem "Szumu", są na pewno warte tego bym dała autorce drugą szansę. 

Znak literanova - 2014 - 192 strony

✮✮✰✰




30 avril 2017

Miniaturiste (Miniaturzystka) - Jessie Burton

Je voulais lire ce livre depuis un moment déjà, la sortie récente du dernier roman de Jessie Burton m'a motivée enfin pour me plonger dans Miniaturiste et je l'ai tout simplement adoré. J'en ai savouré chaque page sans vouloir m'arrêter, cela dans une période où je n'avais que très peu de temps à consacrer à la lecture. Ce roman m'a donc accompagné pendant une quinzaine de jours et j'ai presque regretté de l'avoir terminé.

Je l'ai aimé pour son histoire, celle de la jeune Petronella qui, pour éponger les dettes de sa famille, devient épouse d'un riche commerçant d'Amsterdam, sans que cela ne lui déplaise vraiment. Un étrange mari qui l'évite, sa belle sœur qui l'accueille froidement et une belle demeure au bord d'un canal qui cache plus d'un secret. En cadeau de mariage Petronella reçoit de la part de son mari une somptueuse maison miniature qu'elle s'apprête à agrémenter grâce à de petits objets qu'elle commande chez une mystérieuse miniaturiste.

J'ai beaucoup apprécié cette belle fresque d'Amsterdam de la fin du XVIIème, une ville prospère et moderne où il est bon de flâner, une belle invitation au voyage dans ce lieu unique dans son genre. Moi, en tout cas j'ai bien envie d'y retourner cette fois-ci pour visiter le Rijksmuseum où se trouve la maison miniature qui a inspiré le roman.

S'y ajoutent une intrigue tissée à merveille, des personnages complexes et attachants, des portraits féminins intéressants et une écriture plaisante. Un véritable coup de cœur, un bijou que je vous invite à découvrir si ce n'est pas encore fait.

Gallimard - 2015 - 512 pages - traduit de l'anglais par Dominique Letellier

MINIATURZYSTKA

Miniaturzystka chodziła za mną od ładnych paru miesięcy, w międzyczasie pojawiła się Polsce i ostatnio we Francji kolejna książka Jessie Burton co zmobilizowało mnie w końcu do sięgnięcia po jej pierwszą powieść. Książkę zaczęłam w momencie gdy miałam mało czasu na czytanie i rozkoszowałam sie nią przez prawie dwa tygodnie delektując sie każdą przewracaną stroną.

Osiemnastoletnia Petronella pochodząca z szanowanej ale zubożałej rodziny, zostaje wydana za bogatego zajmującego się handlem mieszkańca Amsterdamu. Młoda małżonka dostaje w prezencie od swego skrytego i unikającego jej męża miniaturę mieszczańskiej kamienicy. Poświecając swój czas na zdobienie jej drobnymi przedmiotami zamawianymi u tajemniczej miniaturzystki, Petronella u boku z pozoru oschłej szwagierki i pary nietypowych służących, odkrywa nie jeden sekret, który skrywa jej nowy okazały dom.

Serwując niebanalną historię autorka zabiera nas w bardzo ciekawą podróż po siedemnastowiecznym Amsterdamie, dobrze prosperującym, jedynym w swoim rodzaju mieście, które do tej pory fascynuje i zadziwia. Ja w każdym bądź razie chętnie wybiorę się tam jeszcze raz by tym razem odwiedzić Rijskmuseum, gdzie można zobaczyć miniaturowy dom Petronelli Oortman, który zainspirował pisarkę do napisania tej powieści.

Świetnie skonstruowana, trzymająca w lekkim napięciu intryga, ciekawe postaci, interesujące portrety kobiece i bardzo przyjemny styl pisarski, czego chcieć więcej. Jest to naprawdę wartościowa i pełna uroku powieść, którą się zachwyciłam i którą wam polecam. 

Wydawnictwo Literackie - 2014 - przekład Anna Sak - 464 strony


21 avril 2017

Certaines n'avaient jamais vu la mer - Julie Otsuka


J'ai commencé ce roman il y a quelques mois en version audio. N'étant pas habituée à ce genre de lecture qui nécessite beaucoup plus de concentration, je l'ai abandonnée en me promettant tout de même de terminer ce livre de façon traditionnelle. Aujourd'hui c'est chose faite et si, cette fois-ci, le support papier m'a permis d'aller jusqu'au bout, cette lecture s'est avérée une déception.

L'histoire de ces Japonaises qui au début du XX ème siècle ont quitté leur pays pour épouser des inconnus de l'autre côté de l'océan, m'était inconnue. Les espoirs de ces jeunes femmes pour trouver une vie meilleure auprès d'époux aimants dans un pays accueillant se sont vite évanouis. Je ne connaissais rien de leurs parcours difficiles, leurs souffrances et leur solitude dans une Amérique qui leur devenait de plus en plus hostile. Si j'ai trouvé le sujet intéressant, si j'ai pu grâce à cette histoire approfondir mes connaissances, je n'ai pas du tout adhéré à la forme du roman. Les longues séquences des faits et des gestes écrites à la première personne du pluriel m'ont lassée et m'ont enlevé toute empathie envers ces nombreuses héroïnes anonymes. Certes, original, ce procédé m'a empêchée d'apprécier ce roman que je n'aurais sans doute pas terminé, s'il avait été plus volumineux. Dommage.

✮✮✰✰✰

Phébus - 2012 - 144 pages



7 avril 2017

Grâce - Delphine Bertholon

Le roman débute par la lettre d'une jeune polonaise écrivant à son amant qui n'est autre que le père des enfants dont elle s'occupe en tant que fille au pair. Elle est inquiète et a un mauvais pressentiment. La suite est une alternance de deux narrations: celle de Grâce, la femme trompée et celle de Nathan, son fils qui, trente ans plus tard, vient passer Noël dans la maison familiale. Deux récits, de la mère et du fils, chacun trentenaire où s'expriment leurs craintes, leurs doutes et leurs envies. D'un côté une femme qui ne veut pas vieillir et qui se doute de la liaison de son mari avec leur employée, de l'autre un jeune veuf qui n'arrive pas à oublier sa femme décédée en mettant au monde leurs jumeaux. Ce portrait familial est complété par la présence de la grande sœur de Nathan, un peu instable, qui multiplie des aventures amoureuses sans grand succès.

Des incidents bizarres perturbent leurs retrouvailles dans la grande maison familiale dont Grâce n'a jamais voulu se débarrasser. On sent dès le début que quelque chose de grave y est arrivé il y a des années. J'ai beaucoup aimé cette ambiance de pesanteur et de suspens que l'auteure réussit à semer tout au long du roman. Entre thriller et roman psychologique cette histoire se dévore sans qu'on ait envie de l'interrompre.

Le livre m'a fait penser à mes deux expériences en tant que jeune fille au pair, polonaise, dans une grande maison à la campagne avec le père qui ne revenait que pour les weekends, heureusement les points communs s'arrêtent là. A part le très peu de vraisemblance d'une jeune polonaise employée au pair en France parce qu'il était extrêmement difficile de se rendre à l'ouest en 1981, l'ensemble du roman m'a captivée et ce petit détail n'a pas gâché le plaisir de ma lecture. Mon premier roman de Delphine Bertholon ne sera sûrement pas mon dernier de cette auteure.

Le Livre de Poche - 2013 - 312 pages
✮✮✮✮✮


25 mars 2017

Historia pszczół - Maja Lunde

Gdy podczas mojego ostatniego pobytu w Polsce przyjaciółka zapytała mnie jaka książka sprawiłaby mi przyjemność, bez wahania odpowiedziałam "Historia pszczół". Bardzo byłam ciekawa czy rzeczywiście jest tak dobra jak o niej piszą i czy zasługuje na miano bestsellera. Dość szybko przekonałam się, że zachwyty nad tą norweską powieścią absolutnie nie są przesadzone, a moje zauroczenie rosło z każdą przewracaną kartką .

Maja Lunde nie zadowoliła się jedną historią ale podarowała nam trzy opowieści, które oprócz pszczół w zasadzie prawie nic nie łączy. Podróżując pomiędzy XIX wieczną Anglią, współczesną nam Ameryką i Chinami u schyłku XIX wieku gładko przechodzimy z jednej epoki w drugą zgłębiając tajniki pszczelarstwa czy odkrywając świat pozbawiony tych pożytecznych owadów. Powieść Mai Lunde, która dostarcza nam wiele informacji na temat hodowli pszczół, jest nie tylko ponurą, bardzo realistyczną, wizją świata, w którym ludzkość próbuje przetrwać po całkowitym ich wyginięciu, jest to też wzruszająca historia o wielkiej pasji, która nadaje sens życiu, o skomplikowanych relacjach między dziećmi i rodzicami czy o bezgranicznej matczynej miłości. Maja Lunde z dużym wyczuciem pisze o nadziejach pokładanych w potomstwo, o uwielbieniu córki dla ojca, o determinacji matki w dążeniu do odkrycia prawdy. Oszczędny ale nie pozbawiony uroku styl norweskiej autorki bardzo dobrze oddaje panujący w książce nastrój napięcia i niepokoju.
Czytając o ulach, trutniach i robotnicach chcąc nie chcąc wracałam wspomnieniami do Mai, Gucia i Klementyny. Pszczoły, do tej pory przywodzące na myśl ulubioną kreskówkę dzieciństwa, teraz będą mi się także kojarzyć z subtelną i poruszajacą "Historią pszczół", która okazała się jeszcze lepsza niż się tego spodziewałam. 

Wydawnictwo Literackie - przeklad Anna Marcinkiakówna - 2016 - 520 stron




19 mars 2017

Jeux de miroirs (Księga luster) - Eugen Ovidiu Chirovici

Très américain, ce roman écrit en anglais est pourtant l'oeuvre d'un auteur roumain dont je n'ai jamais entendu parler. "Jeux de miroirs" a bénéficié d'une large promotion dont j'ai profité en le gagnant dans un concours.

Le roman débute par la lecture d'un manuscrit envoyé à un éditeur et je me suis fait embarquer dans une affaire de meurtre non élucidé, vieux de plus de vingt ans. J'avoue que j'ai eu du mal à lâcher cette histoire. Dans trois parties distinctes qui composent le roman avec quatre narrateurs différents, les enquêtes et plusieurs versions des mêmes événements s'imbriquent parfaitement. Les vérités et les mensonges qui interfèrent nous happent et on n'a pas envie de s'arrêter jusqu'à ce que tous les morceaux du puzzle s'assemblent. L'écriture accessible et limpide rend cette lecture plutôt agréable.

Même si je ne qualifierais pas "Jeux de miroirs" de roman événement, il s'agit d'un bon polar à l'intrigue intéressante et à la construction originale. Il se lit facilement et permet de passer un bon moment de lecture. 
Résumé de l'éditeur: Un agent littéraire, Peter Katz, reçoit un manuscrit intitulé Jeux de miroirs qui l'intrigue immédiatement. En effet, l'un des personnages n'est autre que le professeur Wieder, ponte de la psychologie cognitive, brutalement assassiné à la fin des années quatre-vingt et dont le meurtre ne fut jamais élucidé. Se pourrait-il que ce roman contienne des révélations sur cette affaire qui avait tenu en haleine les États-Unis ?
Persuadé d'avoir entre les mains un futur best-seller qui dévoilera enfin la clef de l'intrigue, l'agent tente d'en savoir plus. Mais l'auteur du manuscrit est décédé et le texte inachevé. Qu'à cela ne tienne, Katz embauche un journaliste d'investigation pour écrire la suite du livre. Mais, de souvenirs en faux-semblants, celui-ci va se retrouver pris au piège d'un maelström de fausses pistes. 
Et si la vérité n'était qu'une histoire parmi d'autres ?
 Les Escales - 2017 - 304 pages

✮✮✮✮✰

KSIĘGA LUSTER

Mimo  że ta napisana po angielsku powieść nieznanego rumuńskiego autora jest reklamowana we Francji jako książka-wydarzenie, pewnie nie pokusiłabym się na jej zakup. Zawsze wolę poczekać aż szum wokół ksiażki trochę opadnie, poczytać pierwsze recenzje, a te wcale nie były tak entuzjastyczne jak można się było spodziewać. Tak się jednak szczęśliwie złożyło, że udało mi się wygrać promocyjny egzemplarz w konkursie zorganizowanym przez francuskie wydawnictwo, co ucieszyło mnie tym bardziej, że Księga luster właśnie ukazała się również w Polsce.

Muszę przyznać, że autorowi dość szybko udało się przykuć moją uwagę. Pierwsze strony rękopisu opisującego wydarzenia sprzed lat bardzo mnie wciągnęły. Poźniej też było zupełnie nieźle. Niewyjaśnione morderstwo, dziennikarz dociekający prawdy, emerytowany policjant próbujący rozwikłać zagadkę sprzed ponad dwudziestu lat wcale nie musiały gwarantować pasjonującego śledztwa ale autor bardzo zgrabnie to wszystko połączył i stworzył oryginalny thriller, który czyta się jednym tchem. Kilka wersji tych samych wydarzeń, prawda na zmianę z fałszem układają się w jedną logiczną całość i pomysłowa konstrukcja powieści jest na pewno głównym jej atutem.

Nie jest to może książka roku, ale zupełnie przyzwoity, łatwy w odbiorze, kryminał, przy którym miło spędziłam czas. Polecam.
Opis Wydawnictwa Znak: Słynny agent literacki Peter Katz otrzymuje fragment .książki, która wciąga go od pierwszej strony. Jej autor, Richard Flynn, wspomina czasy studiów, podczas których był blisko związany ze znanym wykładowcą. Tuż przed Bożym Narodzeniem 1987 roku profesor został zamordowany we własnym domu, a zabójcy nigdy nie odnaleziono. Katz jest przekonany, że autor chce w książce wskazać mordercę albo… przyznać się do winy.Jednak zanim Katz dotrze do Flynna, ten umrze w szpitalu, nie pozostawiając żadnej informacji o manuskrypcie. Agent obsesyjnie pragnie dowiedzieć się, co zaszło tamtej nocy w domu profesora, zatrudnia więc dziennikarza śledczego. Kellerowi udaje się odnaleźć świadków i detektywa odpowiedzialnego za prowadzenie śledztwa 25 lat temu, u którego właśnie zdiagnozowano Alzheimera. Ale ich wspomnienia mają niewiele wspólnego z wersją przedstawioną w książce Flynna…Gdy wydaje się już, że prawda nigdy nie wyjdzie na jaw, detektyw Freeman postanawia ostatni raz spróbować do niej dotrzeć. Księga luster to wciągająca bez reszty, szkatułkowa opowieść o morderstwie, wspomnieniach i kłamstwach. Stylowy kryminał, którego elementy, jak w kalejdoskopie, układają się w zupełnie różne obrazy, w zależności od tego, kto dochodzi do głosu. Porównywana do « Tajemnej historii » Donny Tartt powieść wzbudziła ogromne emocje na wiele miesięcy przed premierą – prawa do jej wydania kupili wydawcy w 39 krajach.
Wydawnictwo Znak Literanova - 2017 - 334 strony




9 mars 2017

Le bleu des abeilles - Laura Alcoba

"Le bleu des abeilles" fait suite à "Manèges" que je n'ai pas lu et précède "La danse de l'araignée" qui vient de paraître. Dans ce petit roman autobiographique Laura Alcoba retrace ses souvenirs quand, à l'âge de 10 ans, elle arrive en France pour rejoindre sa mère qui a réussi à fuir la dictature argentine. La cité de la Voie-Verte à Blanc-Mesnil n'est pas tout à fait la France qu'elle s'imaginait mais petit à petit elle y prend ses marques, se fait des copines et cet environnement plutôt cosmopolite lui devient de plus en plus familier. Elle n'oublie pas pour autant ses amies de l'autre côté de l'Atlantique ni son père, prisonnier politique, en leur écrivant régulièrement.

J'ai adoré ce petit livre qui est un recueil d'anecdotes de la vie d'une jeune fille intelligente et studieuse contrainte de quitter son pays d'enfance. J'ai beaucoup aimé les passages sur l'apprentissage du français depuis les débuts avec Noémie, sa prof, jusqu'à ce moment magique où elle n'a plus besoin de traduire dans sa tête pour s'exprimer aisément dans une langue qu'elle maîtrise de mieux en mieux. Je comprends son émerveillement car le français n'est pas ma langue maternelle non plus mais je le parlais déjà bien quand je me suis décidée à m'installer en France, nos expériences linguistiques sont donc quelque peu différentes.

Même si les terreurs du régime y sont évoquées à travers les disparitions des amis de ses parents et l'emprisonnement de son père, cette chronique est pleine de tendresse et d'humour. J'ai pris beaucoup de plaisir à partager les joies et les tracas de cette jeune héroïne à qui je me suis rapidement attachée et que j'ai très envie de retrouver dans "La danse de l'araignée".

C'est Eimelle et Delphine qui m'ont donné envie de le lire.


✮✮✮✮✮ 
Quatrième de couverture:
La narratrice a une dizaine d’années lorsqu’elle parvient à quitter l’Argentine pour rejoindre sa mère, opposante à la dictature réfugiée en France. Son père est en prison à La Plata. Elle s’attend à découvrir Paris, la tour Eiffel et les quais de Seine qui égayaient ses cours de français. Mais Le Blanc-Mesnil, où elle atterrit, ressemble assez peu à l’image qu’elle s’était faite de son pays d’accueil. Comme dans son premier livre, Manèges, Laura Alcoba décrit une réalité très dure avec le regard et la voix d’une enfant éblouie. La vie d’écolière, la découverte de la neige, la correspondance avec le père emprisonné, l’existence quotidienne dans la banlieue, l’apprentissage émerveillé de la langue française forment une chronique acidulée, joyeuse, profondément touchante.
 Gallimard - 2013 - 128 pages


1 mars 2017

No Home (Droga do domu) - Yaa Gyasi

Il n'y pas que la belle couverture du livre qui a attiré mon attention à sa sortie en France. Le nom de l'auteure m'a paru familier car ce roman considéré comme bestseller est sorti il y a quelques mois en même temps aux Etats-Unis et en Pologne. Lors de mon dernier séjour dans mon pays d'origine, j'avais l'impression de le voir partout, il faut dire que la couverture de la version polonaise est tout aussi belle. J'ai été ravie de pouvoir découvrir ce roman grâce à la dernière opération Masse Critique.

Ce livre non seulement m'a permis de combler des lacunes historiques et géographiques, il m'a aussi donné l'occasion de m'évader en voyageant entre les plages africaines de la Côte d'Or et les endroits moins accueillants de l'Alabama ou du Harlem new-yorkais. Cette saga qui s'inspire des origines de la jeune écrivaine américaine est l'histoire de deux branches d'une famille africaine. Le récit qui débute à la fin du XVIIIème siècle s'étend sur trois cents ans jusqu'à nos jours. En nous plongeant aux temps de l'esclavagisme puis du ségrégationnisme, l'écrivaine retrace les vies mouvementées et souvent tragiques des descendants de Maame qui a donné naissance à deux filles, chacune ayant vécu séparément de l'autre.

La construction originale du roman est un atout supplémentaire, on passe aisément d'un chapitre à l'autre, chacun étant consacré à l'un des membres des deux clans dont l'arbre généalogique figure au début. Je l'ai souvent consulté pour me retrouver parmi tous les protagonistes sur sept générations. J'avais parfois du mal à les quitter en sachant que je ne les retrouverai que ponctuellement ou pas du tout dans les chapitres suivants. C'est mon seul regret à la lecture du roman qui, sans être un chef-d'oeuvre, est une histoire à la fois instructive et riche en émotions que je vous conseille de découvrir.
Quatrième de couverture: XVIIIe siècle, au plus fort de la traite des esclaves. Effia et Esi naissent de la même mère, dans deux villages rivaux du Ghana. La sublime Effi a est mariée de force à un Anglais, le capitaine du Fort de Cape Coast. Leur chambre surplombe les cachots où sont enfermés les captifs qui deviendront esclaves une fois l’océan traversé. Effi a ignore que sa sœur Esi y est emprisonnée, avant d’être expédiée en Amérique où des champs de coton jusqu’à Harlem, ses enfants et petits- enfants seront inlassablement jugés pour la couleur de leur peau. La descendance d’Effia, métissée et éduquée, connaît une autre forme de souffrance : perpétuer sur place le commerce triangulaire familial puis survivre dans un pays meurtri pour des générations. Navigant brillamment entre Afrique et Amérique, Yaa Gyasi écrit le destin d’une famille à l’arbre généalogique brisé par la cruauté des hommes. Un voyage dans le temps inoubliable.
Calmann-Lévy - 2017 - traduit par Anne Damour - 414 pages



✮✮✮✮✩

"Droga do domu" i jej, przyciągająca wzrok, bardzo ładna okładka nie uszła mojej uwadze, gdy ostatniego lata przechadzałam się po polskich księgarniach. Robiąc zapasy polskich lektur, pierwszeństwo mają oczywiście rodzimi pisarze, pomyślałam więc, że ten jakby nie byłświatowy bestseller będzie łatwy do zdobycia również we Francji. Na ukazanie się francuskiego tłumaczenia musiałam jednak poczekać kilka miesięcy i zupełnie niedawno udało mi się szczęśliwie zdobyć promocyjny egzemplarz powieści.

Po lekturze muszę stwierdzićże wszystkie zachwyty nad książką są jak najbardziej uzasadnione. Podróżując w czasie pomiędzy zachodnim wybrzeżem Afryki i mało przyjazną amerykańską Alabamą czy nowojorskim Harlemem, ta bogata w treść rodzinna saga pozwolila mi w przyjemny sposób uzupełnić moje historyczno-geograficzne luki począwszy od okresu handlu niewolnikami po czasy rasistowskiej segregacji.

Nawiązując do własnych korzeni ta młoda amerykańska autorka stworzyła pasjonujacą historię, kreślącą burzliwe losy potomków dwóch przyrodnich siostr, którym nigdy nie było dane się spotkać. Oryginalna konstrukcja powieści, która poświęcając każdy rozdział jednemu z członków rodziny, umożliwia swobodne przechodzenie z pokolenia na pokolenie. Umieszczone na początku drzewo genealogiczne, na które dość często zerkałam, z łatwością pozwala się odnaleźć wśród licznych bohaterów. Czasami, muszę przyznać, ciężko mi było się z nimi rozstać wiedząc,  że w następnych rozdziałach pojawią się już tylko sporadycznie albo wcale.

Nie jest to może literackie arcydzieło ale ta nie rzadko bulwersująca a zarazem pouczająca pierwsza powieść Yaa Gyasi, którą przeczytałam z dużym zainteresowaniem, na pewno  jest godna polecenia.
Opis Wydawnictwa LiterackiegoXVIII wiek, Ghana, zachodnie wybrzeże Afryki. Dwie przyrodnie siostry mieszkają w odległych wioskach, nigdy się nie spotkały, nie wiedzą nawet o swoim istnieniu.Pierwsza z nich, Effia, poślubia angielskiego kolonizatora, dowódcę twierdzy Cape Coast Castle i  żyje u boku kochającego męża. Druga, Esi, trafia do twierdzy w dramatycznych okolicznościach. Uprowadzona, wrzucona do lochu, zostaje następnie wysłana za ocean i sprzedana jako niewolnica.Yaa Gyasi, nowa gwiazda literatury amerykańskiej, z ogromnym wyczuciem i talentem opowiada dalsze losy bohaterek i ich potomków. Efektem jest niezwykła powieść, rozciągnięta w czasie na niemal 300 lat. Mroczne czasy niewolnictwa w Stanach Zjednoczonych, europejska kolonizacja Afryki, walka Afroamerykanów o równouprawnienie, marzenie o awansie społecznym, rodzinne tragedie, zawiść, zazdrość, chwile szczęścia i w końcu miłość -  Droga do domu to wciągająca saga i prawdziwa eksplozja emocji. Powieść bardzo amerykańska, a jednocześnie pełna afrykańskiej magii.Droga do domu to debiut literacki Yaa Gyasi . Na pomysł napisania książki wpadła, gdy szukała swych korzeni w Afryce. Podczas podróży po Ghanie odwiedziła Cape Coast Castle i jak później wyznała, od razu wiedziała, że to złowrogie miejsce stanie się centrum jej opowieści. Książka wzbudziła prawdziwą sensację na Targach Książki w Londynie – prawa do wydania na podstawie samego zarysu książki zakupiło kilkanaście krajów.Powieść Droga do domu ukazuje się jednocześnie w Stanach Zjednoczonych i w Polsce.
 Wydawnictwo Literackie - 2016 - tlumaczenie Michal Ronikier - 412 stron